Vorum við jarðarför Bjarna Páls í dag. Mikið var það erfið en jafnframt falleg og nauðsynleg stund. Sr. Örn Bárður fór einstaklega vel með sitt hlutverk og athöfnin var algjörlega í anda Bjarna. Í þessari annars sorglegustu athöfn sem ég hef sótt hlógu 500 manns í gegnum tárin þegar rifjuð voru upp orð og athafnir Bjarna í gegnum árin.

Eftir útförina var safnast saman í safnaðarheimili Neskirkju þar sem við gæddum okkur á sykurpönnukökum, flatkökum, ostum og berjum... enn og aftur svo í anda Bjarna Páls. Þetta var í alla staði fullkomið - fyrir utan að það vantaði hann, molann okkar.

Vinir Bjarna úr Ungfóníunni spiluðu fyrir athöfnina og félagar hans úr Hamrahlíðarkórnum sungu við athöfnina. Alveg ótrúlegar hetjur þessir krakkar. Flottastir voru þó skátarnir - vinir hans sem stóðu heiðursvörð, báru kistuna hans og báru sig ótrúlega vel þrátt fyrir þau milljón tár sem hrundu niður kinnar þeirra - og okkar allra.

Nú er Bjarni minn vonandi á góðum stað þar sem englarnir passa hann.