Þar sem ég er frekar fastheldin og íhaldssöm (er einhver ósammála?) þá ætla ég að flytja mig og blogga á www.evahardar.blogspot.com framvegis. Bæði styður Mac-inn minn ekki blogdrive og ég get gert frekar takmarkaða hluti hérna og síðan er ég að fíla blogspot betur eftir að ég lærði aðeins á það. Vona að þeir sem hafa lesið hérna sýni þessu ótrúlega ístöðuleysi mínu skilning.

Er búin að vera hérna frá því 13. janúar 2004 sem í mínum augum er töluvert langur tími. Ég renndi aðeins í gegnum bloggin og réttast væri að copy-a þetta allt saman og geyma. Enda er margft sem ég hristi hausinn yfir núna og margt sem ég var löngu búin að gleyma og þótti gaman að rifja upp. Fyrsta færslan mín var svo hljóðandi:

Þetta er Hildur! Fyrsta myndin sem ég birti er af Hildi þar sem hún á kærasta sem hjálpaði mér alveg rosa (eða eiginlega bara gerði allt) til að gera þessa síðu svona líka fína. Svo er Hildur líka handleggsbrotin :(

Ekki mjög löng færsla og myndin er ekki lengur til - en það hefur heldur betur margt vatn runnið til sjávar síðan 13. janúar 2004. Hildur sem var þennan dag einstaklega súr yfir því að vera handleggsbrotin og yfir því að búa í Kaupmannahöfn er nú óhandleggsbrotin og hin ánægð með að búa í Kaupmannahöfn (og líka mjög svo ánægð að ég búi núna í Kaupmannahöfn). Hildur á orðið litla fallega stelpu - með sama kærastanum og hjálpaði mér að búa til þetta blogg. Hann hjálpar mér ennþá með tölvumálin mín (hann og Viðar skipta með sér verkum) ;) En núna verður það evahardar.blogspot.com - vona að þið sem lásuð hér lesi þar.

Í ljósi fyrri skrifa um reynslu, nám og hugmyndina á bak við það að læra þá ætti ég að vera búin að læra það að ég hef ekki sérlega dökka húð og þoli þar af leiðandi illa sól eða sólarljós. Hmmm já neinei - eða ekki. Ég fór semsagt í ljós (í fyrsta skiptið í ca 6 ár) í spa-inu og eftir gufuna góðu. Ég brann rooooooosalega. Við skulum bara segja að í þessu tilviki læri ég greinilega hvorki af reynslu né heilbrigðri skynsemi. Ég get semsagt varla klætt mig í föt og er svo rauð að það er eiginlega sprenghlægilegt að horfa á mig í speglinum.

En ég ætla að halda uppteknum hætti og setja hérna inn eitthvað tengt náminu mínu og ég var semsagt að fara yfir qualification ritgerðina mína sem ég skilaði inn til að komast inn í skólann og ákvað að setja smá hlut af henni hérna þar sem ég ætla líka að reyna að nota hluta af henni í hinar ritgerðirnar mínar sem ég kem til með að skila á þessari önn. Í sambandi við þær ritgerðir þá hef ég nokkurn vegin ákveðið að skrifa eins tengt hugtakinu borgaravitund eða citizenship og ég mögulega get í tengslum við öll námskeiðin mín.

Ég er að melta rannsóknarspurningar í ætt við þessar:
1. Hvers konar borgara þarf þekkingarþjóðfélagið á að halda?
2. Hvernig líta ungmenni á sig sem borgara eða citizens?
3. Hvað er að vera góður borgari í nútíma - þekkingarþjóðfélagi?

Hér er semsagt brot úr fyrsta kafla ritgerðarinnar þar sem ég reifa aðeins þessi hugtök citizenship og citizenship education. Þetta er án tilvitnanna eða heimilda innan sviga samkvæmt APA. Ég stelst bara til að setja þær allar í runu aftast við textann. Ég er svo vel upp alin frá Háskólanum að ég vil ekki sleppa þeim alveg.

Citizenship and Citizenship education
The definition of citizenship education has been and still remains a challenge, even to educators and researchers. In fact gaining agreement on the concept or definition of citizenship has been identified as one of the challenges that need to bee addressed in order to enable effect citizenship education. Citizenship can be a form of identification, commonly understood as membership in a nation-state but it can also be considered as a form of social co-operation or as a way of making concrete ethical commitments of care and respect to other people, the society or one self.

Robert Putnam and his colleagues investigated civic traditions in modern Italy and came up with the term "the civic community". Such community would be characterized by civic engagement, political equality, solidarity, trust among people, tolerance and a strong associational or collective life. Putnam could see a clear line between civic and non-civic regions in Italy and his main conclusion from his studies was that democracies work better in a society where there is a strong tradition for civic engagement. In his book Bowling Alone he introduces the idea of social capital. Putnam argues that social capital refers to connections between and among individuals in any given society, social networks and the norms of trustworthiness that arise from them. Social capital there fore is closely related to civic virtues, values and commitment which can be linked to democratic values or beliefs as well. This notion of a ideal and almost utopian society would be very attractive if only that simple. But Putnam points out the fact that virtues are only as powerful as the sense of social network they are embedded in. "A society of many virtues but isolated individuals is not necessarily rich in social capital". Education and personal development are powerfully shaped by social capital. According to Putnam strong and long-lasting social capital can be linked to various positive outcomes for societies and individuals in them, most particularly in relation to education.

Citizenship education can be regarded as a way of educating students towards living together and knowing about basic moral values that concern civic life in a complex society, or in an increasingly larger context, the rights and responsibilities of a European - or world citizen. Other common themes across countries, in defining citizenship education include preserving democratic society and its associated rights, enabling participation, specially by preparing young people for an active and informed contribution to their society and there by establishing more involved, richer social inclusion, human and social capital. An even broader definition would take into account fundamental concepts such as democracy education, human rights education, rights and responsibilities of the individual, tolerance, diversity and equal opportunities. Citizenship education can and should address dimensions of knowledge, understanding, skills, and last but not least social and moral values. Citizenship education's most important goal should there fore be to cultivate student's awareness of such various but very important democratic values. It is clear that developing effective citizenship education is a very complex enterprise involving the development of various citizenship dimensions (knowledge, skills, concepts, values, attitudes, believes, engagement, and participation to name few) through a range of educational approach (formal, non formal or informal) and opportunities for all students.

References
Kerr, D. Cleaver, E., Ireland, E. and Blenkinsop, S. (2003). Citizenship                     Education Longitudinal Study: First Cross-Sectional Survey 2001-2002 (DfES Research Report 416). London: DfES.
Kingwell, M. (2002). The World We Want. USA: Rowman & Littlefield.
Putnam, R. (2000). Bowling Alone. New York: Simon and Schuster.
Rúnarsdóttir, E. and Adalbjarnardottir, S. (2006). Intercultural Education: Cases of good practices in Iceland. In A. Ross (ed.) Citizenship Education and the world. London: CiCe Publication.  
Torney Purta et. al. (2001). Citizenship and education in 28 countries. Civic Knowledge and engagement at age fourteen.  

sem ég hef lært síðustu daga og vikur síðan við fluttum út. Í fyrsta lagi lærir maður alltaf að meta ástvini og fjölskylduna sína þegar það er örlítið lengra á milli manns. Ég sakna til dæmis strax allra vina okkar og þá sérstaklega þeirra sem að maður "treystir" pínu lítið á að eiga nálægt sér. Sakna líka mömmu og pabba og tengdafjölsyldunnar minnar þrátt fyrir að vera búin að tala við þau í símann á hverjum degi nánast eða hitta þau á Skype. Sá og spjallaði við Sigga Palla og stelpurnar á Skype áðan og það var ÆÐI. Sóldís Lára krútt.is var svo hissa og spurði bara aftur og aftur: Hvar ertu eiginlega? Ég svaraði í útlöndum - í Danmörku og hún spurði þá aftur: Já en hvar er það eiginlega? Ohhhh svo sæt þessi börn!!

Mér hefur hins vegar lærst það furðu fljótt í þeim fjölþjóðlega félagsskap sem ég er í á hverjum degi að vera innilega og afskaplega þakklát fyrir það að hafa fengið að fæðast og alast upp á Íslandi - eða meira svona Vestur Evrópu. Þegar við erum að ræða vandamál og flækjur menntakerfisins í okkar landi þá stend ég oft á gati hreinlega gagnvart helstu vandamálum landa eins og Indlands, Kína eða Serbíu, að ég tali nú ekki um landa innan Afríku þar sem við erum bara að tala um grundvallaratriði eins og rennandi vatn og rafmagn. Svo bæti ég við í umræðuna: Já við erum bara svona að velta fyrir okkur í hvað milljónirnar eiga að fara. Engin teljandi spilling á ferðinni, ekki tugir milljóna manna sem tala ekki sama tungumálið, ekki félagsleg mismunun í samræmi við það sem gerist annars staðar og stúlkum er auðvitað velkomið að læra að vild og þurfa ekki að taka ábyrgð á fjölskyldunni eða giftast í ánauð mun eldri mönnum.

Ég eyddi töluverðum tíma í dag til dæmis að læra inn á Indverska giftingarmarkaðinn þar sem rætt var um auglýsingarnar sem foreldrar setja í blöðin og auglýsa eftir eiginmanni handa umkomulausum dætrum sínum. Í auglýsingunum er til dæmis gefin upp hæð og þyngd dætranna, helstu kostir þeirra taldir upp en einnig þeirra verstu lestir til að tilvonandi eiginmanni þyki hann ekki hafa keypt köttinn í sekknum....

Já það er margt sem ég er læra í þessu námi fyrir utan hið eiginlega námsefni. Ég geri mér betur grein fyrir því að vandamál Íslands mætti að mestu leyti kalla "lúxusvandamál" en engu að síður er mikilvægt að viðhalda því sem við erum að gera vel og gera enn betur í mörgum málum. Það er líka margt sem er ekki nógu gott og margt gott frá hinum ólíkustu löndum sem hægt er að taka sér til fyrirmyndar. Í miðri umræðu í dag stoppaði ég alla til að láta þau vita af þessari ótrúlega sterku upplifun minni. Þau voru flest að upplifa svipaðar tilfinningar. Voru sum reyndar ennþá soldið mikið að "venjast" á meðan ég get pínu lítið stigið út fyrir og virt fyrir mér hvað er í gangi þar sem ég þekki samfélagið hérna vel og hef þau forréttindi að geta bæði "leikið" hlutverk útlendings og nokkurs konar heimamanns. 

Á hverjum degi í margar vikur hef ég lært eitthvað algjörlega nýtt. Eitthvað sem var ekki einu sinni inni í mínu "spectrumi" - ef þið skiljið hvað ég er að fara. Yfirleitt hefur maður einhverja hugmynd um hvað maður lærir í dag hvort sem það er í skóla eða bara í lífinu. Flestir dagar eru nokkuð fyrirsjáanlegir. Núna kemur námið og félagsskapurinn mér hins vegar sífellt á óvart þar sem ég er hluti af hóp þar sem skipts er á skoðunum og ómetanlegri reynslu er deilt.

Þetta blaður mitt kann að hljóma merkingarlítið fyrir þá sem ekki standa í sömu sporum og ég en mig langaði samt að deila þessu þar sem þessar vikur hafa verið eye opening fyrir mér og ég áttað mig betur en nokkru sinni fyrr hversu heppin ég er bæði fyrir að fá að vera þátttakandi í þessu skemmtilega verkefni en líka fyrir að vera ég - eiga fjölskylduna mína, vinina mína, tækifærin sem bjóðast á Íslandi, tækifærin sem bjóðast mér eins og ég er.

Skólinn, köben, karfan... allt á einum stað: www.sattogsannad.blogspot.com

Austfirðirnir voru undurfagrir. Spegilsléttir firðirnir skörtuðu sínu fegursta - litlir og sjarmerandi bæir þar sem lífið gengur hægt og rólega fyrir sig. Mér finnst til dæmis Djúpivogur alveg einstaklega fallegur. Heimsóttum Diddu frænku á Egilsstaði. Hún er 93 ára og ca 130 cm á hæð. Hún mokar snjóinn úr innkeyrslunni allan veturinn og bónar bílinn sinn alla daga (keyrir hann samt aldrei).

Kárahnjúkastíflan er stór og fjöllin á Íslandi falleg - sérstaklega Herðubreið! Mikið var síðan huggulegt að koma aftur inn á Vopnó, hitta ættingja og vini og baða sig í Selárlauginni. Á heimleiðinni hættum við okkur inn að Dettifossi og röltum um í Ásbyrgi. Tókum myndir og dáðumst að náttúruvættunum. Fengum gott að borða hjá Gunnu frænku á Akureyri og hristumst síðan Kjöl heim.

Yndislegt!

Um helgina verðum við síðan þess heiðurs aðnjótandi að fá að heimsækja Reykhólasveitina fyrir vestan. Við fáum gisti hjá Júlíu frænku - verðandi skólastjóra Reykhólaskóla... jeminn hvað það er virðulegt! Planið er að skemmta sér fram á rauða nótt í brúðkaupi Stebba og Hrefnu.

Brottför er síðan eins og flestir orðið vita á þriðjudaginn næsta. Þannig að það er víst að sunnudagur og mánudagur fara í að snúast í ansi marga hringi, undirbúa og pakka enda hefur lítið farið fyrir slíkri skipulagningu síðustu daga.

Síðan okkar www.sattogsannad.blogspot.com verður sem áður upplýsingaveita fyrir það sem drífur á daga okkar erlendis.

Vorum við jarðarför Bjarna Páls í dag. Mikið var það erfið en jafnframt falleg og nauðsynleg stund. Sr. Örn Bárður fór einstaklega vel með sitt hlutverk og athöfnin var algjörlega í anda Bjarna. Í þessari annars sorglegustu athöfn sem ég hef sótt hlógu 500 manns í gegnum tárin þegar rifjuð voru upp orð og athafnir Bjarna í gegnum árin.

Eftir útförina var safnast saman í safnaðarheimili Neskirkju þar sem við gæddum okkur á sykurpönnukökum, flatkökum, ostum og berjum... enn og aftur svo í anda Bjarna Páls. Þetta var í alla staði fullkomið - fyrir utan að það vantaði hann, molann okkar.

Vinir Bjarna úr Ungfóníunni spiluðu fyrir athöfnina og félagar hans úr Hamrahlíðarkórnum sungu við athöfnina. Alveg ótrúlegar hetjur þessir krakkar. Flottastir voru þó skátarnir - vinir hans sem stóðu heiðursvörð, báru kistuna hans og báru sig ótrúlega vel þrátt fyrir þau milljón tár sem hrundu niður kinnar þeirra - og okkar allra.

Nú er Bjarni minn vonandi á góðum stað þar sem englarnir passa hann.

Já nú er ferðalag framundan... Styttist í að við förum "hringinn" eins og gamla daga. Við ættum að geta upplifað ágætis nostalgíu því að við förum með mömmu og pabba, sitjum aftur í og hlustum á mömmu og pabba þylja upp úr vegahandbókinni :)

Mamma segir að hún hafi ekki viljað taka sénsinn með mig og Lárus og hafi því ákveðið að fara með okkur í ferðalag yfir verzlunarmannahelgina - svona til að tryggja að við færum okkur ekki að voða á einhverri skelfilegri útihátíðinni. Mér þykja þetta hins vegar óþarfa áhyggjur hjá henni þar sem fyrsta og eina útihátíðin sem ég fór á  - endaði ekki betur en svo að ég hringdi skælandi heim á laugardagskveldi og bað mömmu vinsamlegast að kaupa far fyrir mig heim frá Eyjum... sem hún gerði by the way EKKI.

En við leggjum af stað á föstudaginn og höldum í austurátt. Ætlum að koma við á Giljum í Fljótshlíðinni og gera tilraun til að láta mömmu verða skotna í kettlingnum Míu. Síðan verður  austurlandið kannað og áð í  Höfn í Hornarfirði um kvöldið. Daginn eftir verður síðan lagt í'ann áleiðis til Kárahnjúka - ýmislegt skoðað á leiðinni (mamma er með planið). Um kvöldið er áætlað að renna inn í Vopnafjörð þar sem sýna á Lárusi æskuslóðirnar, Vígdísarklett, sundlaugina og fleira spennandi. Á leiðinni heim er nauðsynlegt að skoða Dettifoss, Ásbyrgi og fleiri fallega staði.

Hlakka til að skoða landið mitt, koma á Vopnó aftur og njóta þess að vera á ferðalagi...   

Hitti  frændur mína og frænkur um daginn. Þau eru alveg með eindæmum sæt og skemmtileg... 

Janus, Tommi og Lalli

Verðandi brúðhjónin...

Tinna og Sunna :)