Lífið heldur áfram í einhverri mynd... sólin sest og sólin rís. Daginn tekur að stytta og áður en ég veit af verður komið fram yfir verzlunarmannhelgi og við á leiðinni út.

Dagsetning á flugmiðanum segir 12. ágúst 2008 og markar upphafið að einhverju nýju. Nýja heimilið okkar verður að Matthæusgade 48 C í Vesterbro. Að sjálfsögðu eru allir hjartanlega velkomnir í heimsókn til okkar næstu misserin.

Elsku Boggi, við eigum eftir að sakna þín á hverjum degi. Þú ert ímynd æðruleysis, fegurðar, hugrekkis og dugnaðar. Þú ert hetjan okkar allra og lifir ávallt og að eilífu sem slík í hjörtum okkar.

Fiðlusnillingurinn Bjarni Páll skemmtir með Baldvini bróður sínum

Lífið einmitt núna  er oftar sem áður líkast rússíbana. Hugur og tilfinningar á fleygiferð, væntingar sem verða að áhyggjum, áhyggjur sem breytast í von. Hver á að fullvissa mann um að allt fari vel? Þegar ekkert er víst nema óvissan.  

Krúttlegt ha??

Mæli með að allir setjist niður með góðan kaffibolla og lesi greinina Fullkomin helgi á blaðsíðu 34 í Fréttablaðinu í dag þar sem blaðamaðurinn Helgi Hrafn Guðmundsson lýsir hinni fullkomnu helgi í Buenos Aires...

Ég fékk þvílíka nostalgíu og hjartað tók nokkur aukaslög þegar ég las greinina. Hann lýsir svo fallega öllum þeim stöðum sem við Lalli vorum fastagestir á þegar við bjuggum úti. Ég hef aldrei saknað neins staðar jafn mikið eins og ég sakna Buenos Aires og Argentínu. Ég skipulegg í huganum nánast á hverjum degi hvernig ég get gert það að veruleika að komast þangað aftur... hvort heldur er til að vera í fríi eða búa þar um óákveðin tíma.

...bara til að setja ykkur í mín spor þá bjuggum við einmitt í hjarta Palermo hverfisins sem Helgi lýsir í greininni sinni. Bjuggum rétt fyrir neðan Plaza Serrano og inn á milli endalausra veitingastaða, hönnunarbúða, verslana og listagallería.

Átti yndislega kvöldstund með æskuvinkonunum í gærkvöldi. Það er mér ótrúlega dýrmætt að eiga þessar stelpur að. Sama hvernig árin hafa breytt okkur eða hversu langt hefur verið og er á milli okkar þá eigum við svo greinilega allar sérstakan stað í hjartanu fyrir hvor aðra.  

Í gærkvöldi hittumst við, elduðum saman og spjölluðum um gamla tíma, nútíðina og framtíðarplönin okkar. Hlógum saman og ræddum alvarlegri málefni. Hlustuðum á hvor aðra og gáfum hvor annarri góð ráð eins og við hefðum hisst seinast í gær.  Eftir að hafa innbyrt alltof mikin mat ultum við út um dyrnar og fórum á tónleika í Fríkirkjunni og hlustuðum á Ágústu syngja eins og engil...

Til að fullkomna "vinkonukvöldið" fékk ég síðan að gista (eins og í gamla daga) hjá Rakel og við töluðum saman þangað til við duttum útaf... vorum síðan vaktar af mömmu hennar rétt eins og það væri árið 1996 eða 97 og við 14 ára en ekki að nálgast þrítugsaldurinn.

Bjútífull...

Það eru einstaka(r) manneskjur í mínu lífi sem fá á sig hreinan og kláran hetjustimpil. Í gegnum árin hefur mér lærst að líta á hlutverk Heru Sifjar systur með nokkuð jákvæðari augum en flestir gætu trúað. Ég reyni að líta til hennar með það í huga að hún geti sífellt kennt mér að vera þakklát fyrir lífið og tilveruna. Þakklát fyrir að eiga kost á nýta allt það sem lífið hefur upp á bjóða.

Síðustu mánuði hefur annar fjölskyldumeðlimur unnið heldur betur fyrir hetjustimplinum. Bjarni Páll "litli" frændi minn (ekki svo lítill lengur - ca helmingi stærri en ég og orðin slatti fullorðinn líka eða rúmlega 20 ára) hefur verið að berjast við krabbamein sl. mánuði og ég hef sjaldan eða aldrei orðið vitni að jafn miklu æðruleysi. Hann hefur tekist á við þennan hræðilega sjúkdóm og allar þær hindranir sem honum fylgja af ótrúlegum hetjuskap og með jákvæðni. Hann er með eigin bloggsíðu -bjarnipall.bloggar.is- þar sem kemur í ljós að hann er  líka frábær penni sem kemur manni jafnt til að gráta og hlægja. Ég er endalaust stolt af honum.

Það er ekki endilega alltaf jákvætt að vera hetja en það kennir okkur að við höfum það svo miklu betra en við gerum okkur oftast grein fyrir. Það getur nefnilega verið auðvelt að halda að lífið sé ekki fara vel með mann og þá ber manni að líta til þess fólks sem virkilega er að hafa fyrir hlutunum og þakka fyrir það sem maður hefur á hverjum degi.

Jæja þá er tempurdraumurinn úti í bili... Mamma og pabbi koma heim í nótt og við skötuhjúin neyðumst þá til að víkja úr rúminu þeirra og koma okkur fyrir í svefnsófanum. Ekki það að hann sé alslæmur neitt...

Annars er Lárus að fara til Barcelona á morgun svo ég gæti örugglega platað mömmu og pabba til að leyfa mér að vera á milli næstu vikuna á meðan Lalli er í útlöndum.