sem ég hef lært síðustu daga og vikur síðan við fluttum út. Í fyrsta lagi lærir maður alltaf að meta ástvini og fjölskylduna sína þegar það er örlítið lengra á milli manns. Ég sakna til dæmis strax allra vina okkar og þá sérstaklega þeirra sem að maður "treystir" pínu lítið á að eiga nálægt sér. Sakna líka mömmu og pabba og tengdafjölsyldunnar minnar þrátt fyrir að vera búin að tala við þau í símann á hverjum degi nánast eða hitta þau á Skype. Sá og spjallaði við Sigga Palla og stelpurnar á Skype áðan og það var ÆÐI. Sóldís Lára krútt.is var svo hissa og spurði bara aftur og aftur: Hvar ertu eiginlega? Ég svaraði í útlöndum - í Danmörku og hún spurði þá aftur: Já en hvar er það eiginlega? Ohhhh svo sæt þessi börn!!

Mér hefur hins vegar lærst það furðu fljótt í þeim fjölþjóðlega félagsskap sem ég er í á hverjum degi að vera innilega og afskaplega þakklát fyrir það að hafa fengið að fæðast og alast upp á Íslandi - eða meira svona Vestur Evrópu. Þegar við erum að ræða vandamál og flækjur menntakerfisins í okkar landi þá stend ég oft á gati hreinlega gagnvart helstu vandamálum landa eins og Indlands, Kína eða Serbíu, að ég tali nú ekki um landa innan Afríku þar sem við erum bara að tala um grundvallaratriði eins og rennandi vatn og rafmagn. Svo bæti ég við í umræðuna: Já við erum bara svona að velta fyrir okkur í hvað milljónirnar eiga að fara. Engin teljandi spilling á ferðinni, ekki tugir milljóna manna sem tala ekki sama tungumálið, ekki félagsleg mismunun í samræmi við það sem gerist annars staðar og stúlkum er auðvitað velkomið að læra að vild og þurfa ekki að taka ábyrgð á fjölskyldunni eða giftast í ánauð mun eldri mönnum.

Ég eyddi töluverðum tíma í dag til dæmis að læra inn á Indverska giftingarmarkaðinn þar sem rætt var um auglýsingarnar sem foreldrar setja í blöðin og auglýsa eftir eiginmanni handa umkomulausum dætrum sínum. Í auglýsingunum er til dæmis gefin upp hæð og þyngd dætranna, helstu kostir þeirra taldir upp en einnig þeirra verstu lestir til að tilvonandi eiginmanni þyki hann ekki hafa keypt köttinn í sekknum....

Já það er margt sem ég er læra í þessu námi fyrir utan hið eiginlega námsefni. Ég geri mér betur grein fyrir því að vandamál Íslands mætti að mestu leyti kalla "lúxusvandamál" en engu að síður er mikilvægt að viðhalda því sem við erum að gera vel og gera enn betur í mörgum málum. Það er líka margt sem er ekki nógu gott og margt gott frá hinum ólíkustu löndum sem hægt er að taka sér til fyrirmyndar. Í miðri umræðu í dag stoppaði ég alla til að láta þau vita af þessari ótrúlega sterku upplifun minni. Þau voru flest að upplifa svipaðar tilfinningar. Voru sum reyndar ennþá soldið mikið að "venjast" á meðan ég get pínu lítið stigið út fyrir og virt fyrir mér hvað er í gangi þar sem ég þekki samfélagið hérna vel og hef þau forréttindi að geta bæði "leikið" hlutverk útlendings og nokkurs konar heimamanns. 

Á hverjum degi í margar vikur hef ég lært eitthvað algjörlega nýtt. Eitthvað sem var ekki einu sinni inni í mínu "spectrumi" - ef þið skiljið hvað ég er að fara. Yfirleitt hefur maður einhverja hugmynd um hvað maður lærir í dag hvort sem það er í skóla eða bara í lífinu. Flestir dagar eru nokkuð fyrirsjáanlegir. Núna kemur námið og félagsskapurinn mér hins vegar sífellt á óvart þar sem ég er hluti af hóp þar sem skipts er á skoðunum og ómetanlegri reynslu er deilt.

Þetta blaður mitt kann að hljóma merkingarlítið fyrir þá sem ekki standa í sömu sporum og ég en mig langaði samt að deila þessu þar sem þessar vikur hafa verið eye opening fyrir mér og ég áttað mig betur en nokkru sinni fyrr hversu heppin ég er bæði fyrir að fá að vera þátttakandi í þessu skemmtilega verkefni en líka fyrir að vera ég - eiga fjölskylduna mína, vinina mína, tækifærin sem bjóðast á Íslandi, tækifærin sem bjóðast mér eins og ég er.